แม้นตัวเจ้ามีจิตพิศวาส
พี่จักอาจลองเอื้อมดูสักหน
แม้นทางไกลมิได้ใฝ่กังวล
ถึงจักค้นทั่วแดนหิมพ์พาน
ขอเพียงเจ้าชายเนตรแลสักนิด
แม้นเหมือนคิดดั่งใจปรารถนา
ก็มิพรั่นอันตรายภัยนานา
บุญนำพาเสียแล้วไม่แคล้วกัน
หอมเอยหอมเนื้อแม่อบร่ำ
กระแจะจันทร์รำเพยให้เคลิ้มฝัน
กลิ่นประยงค์จันทร์กระพ้อสิ้นหอมพลัน
ถึงไกลกันดั่งนั่งชิดอนงค์
เรือนผมดำดั่งขนนกกาน้ำ
อรชรเอวบางดั่งนางหงส์
กลัวพระพายท่านหอบแม่โฉมยงค์
เช่นนั้นคงเหมือนปลงชีพม้วยมรณ์
โดย ยุทธนา
