อย่าทิ้งไว้ข้างหลัง
โลกเปลี่ยนไปเร็วครับไม่รู้ว่าเร็วกว่าแสงหรือเปล่า
คำว่าเทคโนโลยีติดจรวด ถ้าจะจริงครับ ดีบ้างไม่ดีบ้างที่ดีอาจเป็นความเจริญ
ผมใช้คำว่า อาจ นะครับ แต่เมื่อแรกก็เห็นว่าดีจริงพอนานเข้าเหมือนเป็นตัวถ่วงความเจริญทางด้านจิตใจมากกว่าครับ
แต่ก่อนต้องเดินหาหนังสือที่เราชอบหรือที่เราต้องการรู้คำตอบสักอย่างต้องเดินหาเป็นวัน
ๆ ไม่สนุกหรอกครับ
(เคยคิดนะครับ)
เดี๋ยวนี้อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบนั้นมันมีความสุขมาก
ความเจริญเปลี่ยนคนใช่จะเปลี่ยนที่พฤติกรรมแต่รวมไปถึงคุณค่าทางจิตใจด้วย
คนใจเร็วขึ้น
ความอดทนก็ไม่มีแล้ว แต่ก่อนผมต้องรอจดหมายประมาณ ๓-๕ วันบางที
ปาไปเป็นอาทิตย์เพื่อรอคำตอบเดี่ยวความ
ความอดทนของคนยุคก่อนจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจ
ยากมากของเด็กสมัยนี้
เทคโนโลยีเป็นที่เข้าใจว่าเป็นสิ่งที่นำมาซึ่งความสะดวกครับและผมก็ชอบ
และใช้อยู่
เป็นเรื่องที่ต้องใช้เกี่ยวกับงานและหาความรู้ในบางเรื่องเทคโนมาพร้อมกับคำตอบที่เราต้อง
การ
แต่ทำให้ความสุขหดหายไปได้ด้วย ไม่มีเพื่อน ไม่มีพี่น้อง ในบางครั้งก็ไม่คุยกับพ่อ
แม่
เลยก็มี
ไม่ได้ดูทีวีด้วยกัน เรื่องพูดคุยในโต๊ะอาหารก็หายไป ครั้นออกไปข้างนอกก็เจอแต่
คนก้มหน้าเสียเป็นส่วนใหญ่
เสียงพูดบนที่ทำงานหรือตามป้ายรถเมล์ก็เริ่มน้อยลง
แต่ก่อนเป็นอย่างไรเดี๋ยวนี้ไม่เหมือนอย่างที่เคยเป็นแล้ว
คนเราถ้าทิ้งสิ่งที่ดี ๆ ไว้ข้างหลัง
เพราะเห็นว่ามันไม่ทันคนอื่นเดี๋ยวตกยุคก็เป็นที่เข้าใจครับ
แต่กับเรื่องของครอบครัวเราต้องนำ
เอาเรื่องล้าสมัยมาใช้กันแล้วล่ะครับ
เมื่อถึงบ้านก็ทิ้งเทคโนชั้นสูงไว้นอกบ้านแล้วทำบ้านให้อบอุ่น คุยกับเพื่อนในห้องเรียนให้มาก
ๆ
และก็ฟังคำคนพูดคุยตามป้ายรถประจำทางบ้างนะครบเพราะข่าวที่เราไม่ค่อยได้รู้ก็มักจะได้จากการรอรถนาน
ๆ นี้แหละนะครับ
