อกเอ๋ยนกขมิ้นเที่ยวบินจร
เจ้าเร่ร่อนหาคอนพักอาศัย
โอ้ชีวิตบินมาแต่เดียวดาย
จะหาใครเมตตาหาไม่มี
จักบินกลับคืนถิ่นให้คิดหนัก
เพราะความรักเหนี่ยวไว้ไม่อาจหนี
แม้นว้าเหว่เดียวดายเป็นไรมี
ด้วยบ่วงนี้มัดกายยากคลายคลอน
อกเอ๋ยเปรียบนกขมิ้นแม้ติดกับ
ก็มีพักพาตัวออกจากศร
ที่ไกลถิ่นไกลบ้านมาแรมรอน
ด้วยอาทรคนรักผูกมัดใจ
