อารมณ์

อารมณ์

            อารมณ์ของคนเราถ้าจะเปรียบก็เหมือนกับปรอทวัดอุณหภูมิ

อุณหภูมิรอบข้างร้อนปรอทก็จะสูงตาม ถ้าอุณหภูมิเย็นปรอทก็จะลง

อารมณ์ของคนเราก็เหมือนกับปรอทที่มีขึ้นและมีลงตามแต่จะมีอะไร

มากระทบ เมื่อชอบก็จะเป็นปรกติ แต่ถ้าไม่ชอบก็จะแสดงอาการ

ที่เข้าเรียกว่าโกรธหรือโมโหออกมา อารมณ์ร้อนมากก็จะโกรธมาก

            ที่จริงอารมณ์เป็นสิ่งที่ควบคุมได้ ถ้ารู้ว่าเรากำลังไม่สบอารมณ์

ก็ให้รีบพาตัวเองออกมาเสียจากสิ่งที่เราไม่อยากเห็นหือไม่อยากได้ยิน

อารมณ์จะมากหรือน้อยก็จะมีผลต่อตัวเราเองเป็นอันดับแรก เหตุเพราะ

เมื่อมีอารมณ์โกรธสีหน้าและท่าทางจะออกไปทางที่ไม่น่าดูและไม่มีใคร

อยากที่อยู่ใกล้

            ผู้มีอารมณ์อยู่เป็นนิจไม่ว่าจะเป็นอารมณ์โกรธหรือโมโหมักจะ

มีเพื่อนน้อยผิดกับผู้ที่มักมีอารมณ์ดีก็มักจะมีเพื่อนมากมีแต่คนที่อยาก

อยู่ใกล้ด้วยเสมอดังนั้นถ้าเราจะเกิดอารมณ์ก็ขอให้เป็นอารมณ์ดีเถิด

เพราะจะทำให้คนรอบข้างมีความสุขไปด้วย

การทักทาย

การทักทาย

            การทักทายในสมัยก่อน ก่อนปีที่มีการเปลี่ยนแปลงการ

ปกครองเมื่อ ๒๔๗๕ นั้นการทักทายยังไม่มีคำว่า สวัสดี ใช้กัน

แต่ก่อนถ้าจะทักทายก็เพียงพนมมือไหว้แล้วก็ถามว่า สบายดี

ไหม กินข้าวมาหรือยัง อะไรทำนองนี้ล่ะ แต่ที่เห็นหรือได้ยิน

จากคุณยาย(เสียแล้ว)ก็คือ เวลาเราไหว้หรือหมอบกราบนั้น

เค้าต้องไหว้ให้เสร็จหรือหมอบกราบให้เสร็จก่อนแล้วค่อย

พูดคำที่เราจะพูดออกมา

            ก็อย่างเช่นเมื่อเราไหว้หรือหมอบกราบเสร็จแล้วจึง

ค่อยพูดว่า กราบลาขอรับ กราบลาเจ้าคะ หรือทูลลามังคะ  อีกอย่างการ

ไหว้หรือการหมอบกราบก็ใช้ไม่เหมือนกัน อย่างเช่นการ

หมอบกราบต้องเป็นผู้ ที่เราเคารพบูชาอย่างสูงเช่น พระเจ้า

อยู่หัว หรือเจ้านาย หรือบิดามารดา หรือผู้ปกครองตน

 เป็นต้น ถ้าไหว้ก็จะเป็นไปในแบบไหว้พี่ไหว้น้อง หรือ คน

รู้จักมักคุ้น

            แต่ก่อนคำว่าสวัสดียังไม่มีใช้เวลาไหว้บ้างทีก็ยักมือ

ไหว้เสร็จแล้วพูดธุระกันเลย คำว่าสวัสดีถ้าจำไม่ผิดเพิ่งมีใช้

หรือใช้เป็นครั้งแรกก็สมัย จอมพล ป.(แปลก พิบูลย์สงคราม)

ในสมัยนี้เค้าบังคับให้เลิกเคี้ยวหมาก ออกจากบ้านก็ต้องใส่

หมวกกันทั้งหญิงทั้งชาย คนแต่ก่อนนั้นเก่งเพราะอะไร ๆ ก็

ดูเหมือนจะเปลี่ยนแบบกะทันหันไม่ได้ทันตั้งตัวนึกจะให้ทำ

อะไรก็ประกาศให้ทำทันที ผมล่ะนับถือจริง ๆ  

เจ้าชู้

ประตูศรีสุดาวงศ์

            เคยอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับเรื่องไทย ๆ พอได้ไปสะดุด

กับคำว่าประตูดิน หรือที่สำนวนแต่ก่อนที่เรียกว่าพวก

“เจ้าชู้ประตูดิน” เรื่องของเรื่องก็เพราะในสมัยก่อนพวก

คุณหลวงหรือพวกท่านพระยาไม่ว่าจะมาทางสายไหน

ก็มักจะนำลูกที่เป็นหญิงเข้าไปถวายตัวกับสมเด็จท่าน

ที่ข้างในวังหรือที่เรียกกันว่า ฝ่ายใน

            ที่นำธิดาเข้าไปถวายตัวเป็นนางข้าหลวงก็เพื่อเป็น

การฝึกอบรมในงานอันจะเป็นไปเพื่อเป็นเกียรติและเพื่อให้

ธิดาของตนได้วิชาความรู้ในการงานต่างที่เป็นไปในส่วน

ของที่เรียกกันว่า สตรีชาววัง โดยว่าสตรีชาววังหรือนางข้า

หลวงนี้มักจะเก่งในเรื่องเย็บปักถักร้อย หรือแม้แต่เรื่องอาหาร

การกินอันเป็นสิ่งสำคัญในอันจะแสดงว่าเป็นผู้ที่มีกริยาแล

มีวิชาความรู้ที่หาผู้ใดเปรียบมิได้

            การนำธิดามาถวายตัวส่วนมากจะเป็นการถวายขาด

นั่นคือถวายให้เจ้านายท่านแล้วจักเรียกคืนไม่ได้และเมื่อเข้า

มาเป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายในแล้วการจะพบปะพูดคุยกับผู้ชาย

ก็เลยทำได้ยากเพราะท่านห้ามมิให้ชายใดกร่ำกรายเข้าไปเป็นอัน

ขาดดังนั้นถ้าแม้ชายใดต้องตาต้องใจนางข้าหลวงคนไหนก็มัก

จะมาเมียง ๆ มอง ๆ อยู่แถว ๆ ประตูแลต้องรู้เวลาให้ดีอีกด้วย

แต่ก็นั่นแหละการเข้าออกของนางข้าหลวงก็ไม่แน่ก็เลยต้อง

หาเวลามาเฝ้ากันล่ะถ้าจำไม่ผิดก็น่าจะแถว ๆ ประตูศรีสุดาวงศ์

ก็เลยกลายเป็นสำนวนที่เรียกว่า “เจ้าชู้ประตูดิน”นั่นแหละ