ท่าฉลอม

ท่าฉลอม

***ท่าฉลอมอยู่ใกล้มหาชัยเพียงข้ามลำน้ำเท่านั้น

จำได้ว่าขึ้นฝั่งท่าฉลอมจะเป็นโป๊ะต่อขึ้นไปก็เป็นทาง

เดินที่ตีขึ้นจากไม้เป็นทางยาวออกไปขึ้นถนนระหว่างทาง

จะมีรถสามล้อถีบจอดรอกันอยู่เป็นแถวในที่นั้นก็มีลุงพัน

ลุงบุญรวมอยู่ด้วยบางทีแถวอาจยาวไปถึงโรงงาน

ทำปลากระป๋องเราเรียกกันติดปากว่า โรงงานติ้งห่วย

สะกดถูกหรือเปล่าก็ไม่รู้

**สมัยก่อนพอพ้นเรือก็เดินไม่ใครได้ขึ้นสามล้อกันนัก

เพราะต้องประหยัดเงินอีกอย่างเดินก็สนุกดีเพราะไม่ไกล

ประมาณ 3 กิโลได้กระมัง จำได้ระหว่างทางต้องผ่านโรงงาน

ติ้งห่วย ก่อนเดินไปสักพักก็จะเป็นชุมชนเล็ก ๆ ที่ทำปลา

ตากแดดขายคือจะนำปลาไปทำให้ละเอียดแล้วนำไป

ยีเป็นวง ๆวง ลงบนอวนตาเล็ก ๆ พาดตกแดดกันเป็นกลุ่ม

แล้วก็จะมีเฉพาะตรงบริเวณนั้นเท่านั้นเพราะเลยออกไปก็

ไม่มีแล้ว

**ที่จำได้อีกทีหนึ่งก็เห็นจะเป็นโรงนำปลาที่นี่จะอยู่เลยชุมชน

ทำปลาแพมานิดหน่อยเป็นโรงงานทำน้ำปลาผมต้องมา

ซื้อน้ำปลาที่นี่ทุกครั้งเวลาที่แม่ให้มาธุระที่ท่าฉลอม

โอ้เกือบลืมก่อนถึงโรงน้ำปลาต้องผ่านศาลเจ้าแม่

“ลิ้มกอเหนี่ยว” ก่อนศาลจะอยู่ทางขวาถ้ามาจากท่าน้ำ

แล้วจะมีโรงงิ้วอยู่อีกฝั่งของถนน เดินไปเรื่อยจะเจอ

ศาลเจ้าอีกหลังอยู่ฝั่งขวาเหมือนกันแลก็มีโรงงิ้วอยู่

ฝั่งถนน ก็ถึงบ้านยายแล้วละครับเพราะอยู่ติดกับโรงงิ้ว

นั่นเอง

***บ้านยายจะอยู่เยื้อง ๆ กับโรงหนังท่าฉลอมคือบ้าน

ยายอยู่ฝั่งซ้ายโรงหนังอยู่ทางฝั่งขวา (ทุกวันนี้โรงหนัง

ไม่มีแล้วเพราะรู้สึกว่าจะเปลี่ยนไปเป็นธนาคาร)ใครรู้

ก็ช่วยตอบมาด้วยนะครับเพราะไม่ได้มาเกือบ 20 ปีได้

กระมังที่นี่น่าอยู่เพราะเงียบและผู้คนก็มีอัธยาศัยที่ดี

มาก ๆ เสียอย่างเดียวผีเยอะมาก(เพราะตอนเป็นเด็ก

โดนหลอกบ่อยมาก

**ถ้าได้เดินเล่นวันเดียวก็ทั่วท่าฉลอมแล้วเพราะจากบ้าน

ยายไปทางท้ายบ้านอีกนิดก็จะเป็นศาลเจ้าพ่อกวนอู ศาล

นี้จะหันหน้าออกแม่น้ำธรรมซาติสวยดีครับถ้าต้องการไป

วัดช่องลมก็ออกไปทางถนนที่จะไปสมุทรสงครามคือ

จะอยู่บริเวณที่จะออกจากท่าฉลอมโดยทางรถนั่นเอง

แถวนั้นจะเป็นวงเวียนที่จะเวียนไปยังท่าข้ามฝากหรือ

เลี้ยวถ้ามาจากทางธนาคารเลยมาอีกนิดจะมีทางที่

ให้รถวิ่งผ่านเป็นทางแยกที่ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมตึกมาสักหน่อย

ก็จะเจอวงเวียนถ้าเลี้ยวซ้ายก็จะเจอวัดช่องลมแล้ว

ก็วิ่งตามทางจะออกถนนมุ่งหน้าลงใต้ได้เลยแต่ถ้า

อ้อมวงเวียนมาแล้ววิ่งตรงก็จะเจอท่าเรือข้ามฟาก

***เป็นไงงงมั้ยผมก็งงคือไม่ใช่นักเขียนแต่คิดถึงบ้าน

เก่าก็เลยเอาเท่าที่จำได้ก่อนแล้วก็ค่อยย้อน ๆ เอา

ที่หลัง แล้วจะกลับมาใหม่ใครที่จำว่าท่าฉลอมในอดีต

เป็นอย่างไรก็เล่าสู่กันฟังบ้านนะครับเผื่ออาจเป็น

คนเคยรู้จักกันมาก็ได้

ความทรงจำที่ขาดหาย

ความทรงจำที่ขาดหาย

เรื่องนี้ไม่มีบทนำหรือการกล่าวนำเพราะเป็นการเล่าจาก

ความทรงจำที่ไม่ใคร่สมบูรณ์นักเนื่องเพราะบางอย่างก็จำได้

แต่ในบางเรื่องกลับเป็นภาพที่เลื่อนลางเต็มทีอาจเป็นเพราะ

นานหรือความจำไม่ดีก็ได้

ความจำนี้เริ่มจากความจำที่ลางเลือนแต่ก็ไม่ถึงกับจะขาด

หายไปเสียเลย เป็นเรื่องที่เริ่มต้นในปี 2512 ก็เริ่มจะจำได้

แล้วอายุก็ประมาณ 5 ขวบกระมังช่วงนั้นอยู่กับยายและ

ก็มีพี่ ๆ น้อง ๆ รวมอยู่ด้วยกันสักประมาณโขลงนึ่งเห็นจะได้

เป็นชายทั้งนั้นก็เลยสนุกกันตามประสาเด็กชายกันคือ

จะกินจะนอนหรือทำงานก็ทำด้วยกันยกเว้นเรียนคนละโรงเรียน

ที่ตำบล ท่าฉลอม จังหวัดสมุทรสาคร เหมือนจะเป็นเกาะแต่

ไม่ใช่เสียทีเดียวเพราะมีทางเข้าอยู่ปลายสะพานข้ามแม่น้ำ

ท่าจีน แต่ถ้าจะไปมหาชัยให้สะดวกก็ต้องข้ามไปกับเรือข้ามฝาก

ที่นี้ดีเพราะเราจะเอารถจักรยานหรือจักรยานยนต์ลงไปด้วยก็ได้

ตอนเด็กอยู่ที่นี้ไม่มีอะไรทำมากนอกจากช่วยยายทำงานบ้าน

และก็เก็บผักบุ้งในตอนเช้าเช้ามาก ๆ เพื่อนำไปแลกกับผักชนิด

ที่เราต้องการหรือนำไปแลกปลาก็ได้ ว่าจะนับไปอาหารหรูของ

ที่นี้และเป็นเมนูที่ต้องทานทุกวันก็คือ ข้าวต้มกับปลาลิ้นหมาหวาน

โอ้ อร่อยที่เดียว ตอนเด็กกินข้าวต้มทุกวันน้อยนักที่จะได้กิน

ข้าวสวยสักครั้ง

บ้านที่ยายอยู่เป็นที่ที่ท่านเจ้าคุณท่านให้อยู่แต่จำไม่ได้เสียแล้ว

จำได้คุ้น ๆ ว่าเวลาท่านมาเราจะเรียกท่านว่า คุณประนอม เพราะ

เวลาท่านมาจะนั่งรถถีบสามล้อเข้าไปส่งถึงที่หน้าคุ้มเลย แต่ท่าน

จะหยุดเพื่อแจกเงินเด็กอยู่เสมอ ตรงนั้นรู้สึกว่าต้องผ่านบ้าน

น้าเต้า(เราเรียกกันอย่างนั้น) เป็นบ้านที่ร้างมานานคือผมจำความ

ได้ก็ร้างแล้ว น่ากลัวมากเป็นที่ยกพื้นสูงจากสะพานประมาณ

50 ซม.ประมาณนั้นหน้าบ้านเปิดโล่ง ตรงกลางบ้านเป็นชาน

ยกพื้นสูงสักฟุตกระมัง แล้วก็มีเตียงหลังเตียงเป็นประตูห้องซึ่ง

ปิดตายมานานพร้อมกับบ้านนี้นั้นแหละ ด้านข้างจะเป็นอีกห้อง

แต่ห้องนี้จะมีชานบ้านวิ่งอยู่โดยรอบแล้วก็มีตุ่มน้ำลายมังกร

(น่าจะสั่งมาจากราชบุรี)วางไว้โดยรอบเลยตรงมุมบ้านด้านหลังจะ

เป็นห้องส้วมเพราะอาบน้ำไม่ได้แน่ก็เพราะเข้าจะเป็นรูที่ใหญ่

พอประมาณแล้วก็มีไม้พาดไว้สำหรับนั่งถ่ายข้างล่างก็เป็นดิน

ที่น้ำท่วมถึงไม้กระดานที่แผ่นใหญ่มากน่าจะสักประมาณ

เกือบ ๆ ฟุตหรือมากกว่าและหนาเอาการที่เดียวแต่ก็เก่าไปตาม

กาลเวลาพูดถึงบ้านน้าเต้าเสียนานอาจเป็นเพราะไปเล่นที่บ้าน

นี้บ่อยมาก ๆ เพราะสถานที่เล่นที่สนุกอยู่ที่เดียวถึงแม้จะน่ากลัว

แต่เพื่อน ๆ เยอะก็เลยพอจะคลายไปได้บ้าง แล้วจะกลับมาเล่า

ใหม่ถ้าจำได้คงจะข้ามไปข้ามมาก็ไม่เป็นเพราะเรารู้คนเดียว

จบบทแรก