ความทรงจำที่ขาดหาย
เรื่องนี้ไม่มีบทนำหรือการกล่าวนำเพราะเป็นการเล่าจาก
ความทรงจำที่ไม่ใคร่สมบูรณ์นักเนื่องเพราะบางอย่างก็จำได้
แต่ในบางเรื่องกลับเป็นภาพที่เลื่อนลางเต็มทีอาจเป็นเพราะ
นานหรือความจำไม่ดีก็ได้
ความจำนี้เริ่มจากความจำที่ลางเลือนแต่ก็ไม่ถึงกับจะขาด
หายไปเสียเลย
เป็นเรื่องที่เริ่มต้นในปี 2512 ก็เริ่มจะจำได้
แล้วอายุก็ประมาณ
5 ขวบกระมังช่วงนั้นอยู่กับยายและ
ก็มีพี่
ๆ น้อง ๆ รวมอยู่ด้วยกันสักประมาณโขลงนึ่งเห็นจะได้
เป็นชายทั้งนั้นก็เลยสนุกกันตามประสาเด็กชายกันคือ
จะกินจะนอนหรือทำงานก็ทำด้วยกันยกเว้นเรียนคนละโรงเรียน
ที่ตำบล
ท่าฉลอม จังหวัดสมุทรสาคร เหมือนจะเป็นเกาะแต่
ไม่ใช่เสียทีเดียวเพราะมีทางเข้าอยู่ปลายสะพานข้ามแม่น้ำ
ท่าจีน
แต่ถ้าจะไปมหาชัยให้สะดวกก็ต้องข้ามไปกับเรือข้ามฝาก
ที่นี้ดีเพราะเราจะเอารถจักรยานหรือจักรยานยนต์ลงไปด้วยก็ได้
ตอนเด็กอยู่ที่นี้ไม่มีอะไรทำมากนอกจากช่วยยายทำงานบ้าน
และก็เก็บผักบุ้งในตอนเช้าเช้ามาก
ๆ เพื่อนำไปแลกกับผักชนิด
ที่เราต้องการหรือนำไปแลกปลาก็ได้
ว่าจะนับไปอาหารหรูของ
ที่นี้และเป็นเมนูที่ต้องทานทุกวันก็คือ
ข้าวต้มกับปลาลิ้นหมาหวาน
โอ้
อร่อยที่เดียว ตอนเด็กกินข้าวต้มทุกวันน้อยนักที่จะได้กิน
ข้าวสวยสักครั้ง
บ้านที่ยายอยู่เป็นที่ที่ท่านเจ้าคุณท่านให้อยู่แต่จำไม่ได้เสียแล้ว
จำได้คุ้น
ๆ ว่าเวลาท่านมาเราจะเรียกท่านว่า คุณประนอม เพราะ
เวลาท่านมาจะนั่งรถถีบสามล้อเข้าไปส่งถึงที่หน้าคุ้มเลย
แต่ท่าน
จะหยุดเพื่อแจกเงินเด็กอยู่เสมอ
ตรงนั้นรู้สึกว่าต้องผ่านบ้าน
น้าเต้า(เราเรียกกันอย่างนั้น)
เป็นบ้านที่ร้างมานานคือผมจำความ
ได้ก็ร้างแล้ว
น่ากลัวมากเป็นที่ยกพื้นสูงจากสะพานประมาณ
50
ซม.ประมาณนั้นหน้าบ้านเปิดโล่ง ตรงกลางบ้านเป็นชาน
ยกพื้นสูงสักฟุตกระมัง
แล้วก็มีเตียงหลังเตียงเป็นประตูห้องซึ่ง
ปิดตายมานานพร้อมกับบ้านนี้นั้นแหละ
ด้านข้างจะเป็นอีกห้อง
แต่ห้องนี้จะมีชานบ้านวิ่งอยู่โดยรอบแล้วก็มีตุ่มน้ำลายมังกร
(น่าจะสั่งมาจากราชบุรี)วางไว้โดยรอบเลยตรงมุมบ้านด้านหลังจะ
เป็นห้องส้วมเพราะอาบน้ำไม่ได้แน่ก็เพราะเข้าจะเป็นรูที่ใหญ่
พอประมาณแล้วก็มีไม้พาดไว้สำหรับนั่งถ่ายข้างล่างก็เป็นดิน
ที่น้ำท่วมถึงไม้กระดานที่แผ่นใหญ่มากน่าจะสักประมาณ
เกือบ ๆ
ฟุตหรือมากกว่าและหนาเอาการที่เดียวแต่ก็เก่าไปตาม
กาลเวลาพูดถึงบ้านน้าเต้าเสียนานอาจเป็นเพราะไปเล่นที่บ้าน
นี้บ่อยมาก
ๆ เพราะสถานที่เล่นที่สนุกอยู่ที่เดียวถึงแม้จะน่ากลัว
แต่เพื่อน
ๆ เยอะก็เลยพอจะคลายไปได้บ้าง แล้วจะกลับมาเล่า
ใหม่ถ้าจำได้คงจะข้ามไปข้ามมาก็ไม่เป็นเพราะเรารู้คนเดียว
จบบทแรก
